Bu dönem bizim fakültenin kantininde, yemekhanesinde ve avlusunda daha önceden hiç görmediğim ama tarzıyla ilgimi oldukça çeken bir çocuk gördüm. Bu sene okula başladı diyeceğim 89-90'lı gibi bir görüntüsü var ama önceden kesinlikle yoktu bundan eminim!
Dediğim gibi çocuğun tarzı beni ona çekti oldukça ve ben de fırsat buldukça bakıyorum. Biraz da utangaç bir şey olsa gerek tarzının zıttı olarak ben ona yiyecek gibi baktığımda kafasını kaldırıp 2 saniye bana bakmıyor. Tabi ben de bu cesaretle daha çok bakıyorum derken bir başkasına yapsam bunu şimdiden yanıma gelip çıkma teklif etmişti. En azından bir akşam dışarıya çıkmayı teklif ederdi ama bu isimsiz kahramanımda bir tık yok. Neyse, ben artık ister istemez çocuğu incelediğim için yakın çevremden bazı insanlar ufak ufak fark etmeye başladı ben de bakma sebebime bahaneler üretip ilgim yokmuş gibi davranmaya başladım.Bir süre bu şekilde gittikten sonra arkadaşlarımdan biri bizimkiler değil de "saçma" insanların olduğu bir ortamda "oo bak geldi seninki" dedi. Zaten o noktada hatlar koptu diyebilirim. Herkesten bir "oooo" sesleri, "enişte mi? Ne zamandır? Adı ne?" gibi tepkiler gelmeye. Ben de öyle bir şey olmadığını söylemeye kıvranıyorum tabi. Çocukların sesleri artınca çocuğun dikkatini çektik ve tek kaşı havada bir şekilde bakıp yürümeye devam etti. Ama zaten benim onu izlediğimi biliyordu bir de bu olay olunca iyice rezil oldum! Tamam rezillik değil aslında ama ona o kadar baktıktan sonra sesli bir şekilde karşısında dikilmek pek hoş bir durum olmadı gibi. Çocuğa karşı ciddi bir ilgim yok ki olsa zaten giderdim yanına bir şekilde ama tarzını beğendim ve kafamda onun için farklı bir yer oldu. Hani biliyorum çocuğu tanısam kesinlikle kafamdaki gibi olmadığını görüp hayal kırıklığına uğrayacağım ondan uzaktan bakıp kendimce takılıyorum. Tabi bugünkü olaydan sonra bakasım da kaçtı resmen ilkokula geri dönmüşüm gibi hissettim ve bu hiç hoşuma gitmedi. 20-25 yaş arası insanlar nasıl böylesine çocuk olabiliyor aklım almıyor.
