Eve geri döndüğümden beri aklımda bir bahane bulup tekrar okuduğum şehre geri dönmek var. Ne kadar diploma bahanesinden sonra daha bahane bulamam diye üzülsem de geçenlerde aklıma "neden arkadaşlarımdan biri evlendirmiyorum?" şeklinde bir soru geldi ve evet, anneme aslında evlilikle alakası olmayan arkadaşlarımdan birinin evleneceği yalanını sıktım. Önümüzdeki hafta nişan, şubat gibi de düğünü olacağını söyledim hatta ve tabi ikisine de davetliyim. Aslında en başta önümüzdeki hafta evleniyor kesin gitmem lazım diyecektim ama sonradan aklıma kalacak yer sıkıntım olacağı için yarıyıl tatilinde gitmenin daha iyi olacağı geldi. Öyle ki çocuklarla da konuştuğumda aynısını söyleyip zekamı(?) öptüklerini söylediler. Vizelerden sonra fazlalık ev arkadaşları evlerine gider mi ya da hepsi gider mi bilemeyeceğimiz için şubatın daha iyi olacağı kanaatine vardık. Şimdi sıra beklemeye geldi. Tabi bu arada cebime giren üç beş kuruşla acaba hafta sonu için gitsem mi diye düşünmüyor da değilim. Defne'yi bir aramam lazım bunun için ama annemin hiç sorunsuz "gidersin kızım, arkadaşın o, mutlu gününde yanında ol tabi" demesiyle düşünme yetimi biraz kaybettim denebilir. Belki yine bir hafta kalamam bilmiyorum o kısmı ama minicik minicik birkaç yalan daha bulup belki kalabilirim. Çok uzatamayacağımı biliyorum ama çocuklar bütün yaz eve dönmemişken yarıyılda kesin giderler çünkü. Neyse, işin o kısmını şimdiden düşünmenin hiçbir mantığı yok. Şuan bir işim olmadığı için çok mutlu olduğumu söylesem yeri, çünkü eğer bir işim olsaydı hiçbir yere gidemez işten eve evden işe giden, arada arkadaşlarıyla çıkıp asıl aklımın ve kalbimin olduğu arkadaşlarımı görmeye gidemezdim.
Aileye yalan söylemek kötü biliyorum ama anneme gidip "Batu ve Emre'yi görmeye gidiyorum ama yalnız değilim, Defne de gelecek (yani sanırım)" desem sanırım pek iyi bir geri dönüş alamam. Gittiğim yeri de yalan söylemiyorum hem, sadece sebebim birazcık yalan.
