Yaklaşık iki ay önceki çocuk bakma deneyimimden sonra oturduğum çevrede kendime birkaç küçük öğrenci bulup çok çok uygun fiyata (karın tokluğuna bile değil hepsi tanıdık diye) ödev ablalığı yapmaya başlamıştım. Burada bundan detaylı bir şekilde bahsetmemiş olsam da bazı çocukların okuldan sonra bazılarının da hafta sonu ödevleri konusunda yardım ediyor, o hiçbir şey yapmayan anne babalarının işlerini hafifletiyorum. Tabi bende ne yeterli çocuk sevgisi ne de sabır olmadığı için genelde duvara kafa atmamak için zor dursam da ekmek parası diye sıkıyordum dişimi. Şu an ise ufacık çocuklara verilen o sayfalarca ödevler yüzünden kusmak istiyorum. Ben şu yaşıma gelmişim katlanamıyorum ufacık çocuklar nasıl dayanıyor aklım almıyor. Bir de bazı veliler "kızım sen daha çok gelsen bizim çocuk için hem konu da anlatırsın iyi olur sınavları var ya" demeye başladılar. Kulaklarımı kapatıp ortamdan kaçmak isteğiyle dolsam da yapamadım tabi. Ah aslında annem arada olmayacaktı ben neler yapardım ya işte! Öğretmen olmaz ama benden. Ben soruyu çözeyim o bakınca anlasın istiyorum hep. Aslında artık biraz daha alıştım duruma çünkü ilk ders anlatmaya başladığımda işlemlerin yarısını kafamdan yapıp kağıda pek bir şey yazmadığım için çocuk şok oluyordu ama artık adım adım yazıp neden öyle yaptığımı anlatıyorum. Mutlu değilim tabi bu durumdan o konuyu unutmayalım. Ygs kayıtları başladı ve ben de öğrendiğim gibi koştura koştura başvuru yaptım ama önümüzdeki 4 hatta belki 2 yıl için ne seçebilirim hiç bilmiyorum. Yıllar önce "ben şunu yapıcam" diyip yapmak çok daha basitken şimdi biraz daha büyüdüm diye mi öylesine bir şey seçemiyorum, beğenmiyorum anlamış değilim ama yeni bölüm seçmek çok zor görünüyor şuan bana.
