23 yıldır gerek okul gerek iş, staj, gezme gibi durumlardan kaynaklı farklı insanlarla tanıştım durdum. İnsanları çözdüm artık demeyeceğim tabi öyle bir şey yok ama son birkaç gündür beni hayatına ciddi anlamda almak isteyen biri hakkında yazmak istiyorum. Şuan öyle bir durum yok ama olur da beni kandırırsa bu yazıya dönüp bakmak istiyorum. Çalıştığım yerde şu dünya üzerinde benim gördüğüm en ama en düzgün insanla tanıştım. İş yaparkenki ciddiyeti, boş olduğu anlardaki çocuksu tavırları, kendi çizgilerinin dışına kesinlikle çıkmaması gibi birçok farklı özelliği var. Aslında kesinlikle ortak yönümüz yok onunla ama az çok beni kafasına takmış durumda ki bunu dile getirmekten çekindiği söylenemez. Onun dışında aynı yerde iki sevgilinin çalışmasının yasak olduğunu bilmesine rağmen "buna değecekse neden olmasın" demesi ayrı bir mesele. Düzgün ve iyi aile çocuğu dememdeki sebeplerin en başında düşünce yapısı ve alkol var. Lise zamanında akollü arkadaşının komalık dayak yemesi ve onun yaşadığı travmadan kaynaklı kesinlikle akollü mekana girmiyor. Sağlıksız olduğunu bildiği için kendisi de içmiyor hatta. İlk önce bunun sebebini dini nedenlere vurmuş olsam da daha sonradan çok katı bir ateist olduğunu öğrendim. Yani anlayacağınız sağlıksız bulduğu şeyleri hayatına kesinlikle almıyor. Sporunu yapıyor, kitabını okuyor çalışıyor, sorumluluklarının farkında vs. kısaca mükemmel bir baba adayı. Çocuksu tavırlarını da çıkarsa hayatından tamam yani mükemmel biri. Biraz kusur denebilecek şekilde annesine bağlı ama o kısım beni ilgilendirmiyor. Onu o gözle görmediğim de bir gerçek ama ilgisi bir hoş diyebilirim. Aptal cesaretinden kaynaklı bazı yakınlıklarını müdürün gözü önünde de yaptığı için şuan denetim altındayız hatta çalışma saatlerimiz denk bile gelmiyor denebilir ama işe erken geliyor, geç çıkıyor, beni bekliyor derken kovulmaz ya da kovulmayız umarım. Bazı anlar oluyor "sen daha iyilerine layıksın" bile diyesim geliyor ama bu kadar klişe olma Cha diyorum kendime susuyorum. Şuan neredeyse her dediğini ve yaptığını şakaya vuruyorum ki diğer arkadaşlar da onu tanıdıkları için ciddiye vurduğum takdirde parmağımda yüzüğü bulabileceğimi söylüyorlar. İster miyim ya da düşünür müyüm diye sordurdular kendime bir ara ama kafamın içinde ikimizi yan yana oturtamıyorum bile. Kesinlikle olur ya da kesinlikle olmaz demiyorum her zamanki gibi kendime ama hiç oturtamıyorum ikimizi.
