Geçtiğimiz haftadan beri abimin derdi sanki kendi derdimmiş gibi içime sıkıntı edip durdum. Bugün en sonunda abimle birkez daha bunun kavgasını ettim ve bıraktım, artık ne hali varsa görsün. Her gün Yelda'yla konuştuğumu bildiği için sürekli laf arasında soruması -biz konuşmadığımız halde- ve en son da telefonumu karıştırıp onun mesajlarına bakması bende yeter dedirtti. Seviyorsan hayvanlık etmeyi bırak git yanına diye bağırdım artık. Yelda'nın yerinde olsam hayatım boyunca bir daha abimin suratına bile bakmam ama işte, o ben değil bu yüzden ilişkilerine bir şans daha verir. Abim tam bir gerzek gibi davranmaya devam etmezse tabi. Ama gerçekten artık yeter dedim. Kendi hayatımı boşverip başkalarının sorunlarıyla kendime aksiyon arar bir hale gelmişim gibi olmaya başladı. Hayır sakin hayatımdan oldukça memnun olduğumu düşünüyordum bu çabam nereden çıktı bir anlasam gam yemeyeceğim. Bunun dışında minik kaçamaklar değil tam bir tatil istiyor vücudum. İşimi çok sevdiğim halde son zamanlarda bir şeyler beni oradan itiyor. Hayır, bunun sorumlusu Serkan değil çünkü onun varlığı artık bende masamdaki post-it gibi. Çalışma konusunda bana oldukça yardımı var ama genele bakınca tamamen gereksiz. Bir de sanırım işten çıkacak, daha iyi bir teklif almış şuan değerlendiriyormuş. Yıllardır yaptığı işi bırakıp gitmeyi düşünüyor olması bir garip ama şartlar daha iyiyse neden gitmesin ki? Kısaca tatil istiyorum birkaç gün iş, arkadaş, akraba hiçbirini düşünmeden iyi bir dinlenmek istiyorum ama yakın zaman için imkansız gibi görünüyor.
Geçen akşam eve dönerken yolda yavru bir kedi gördüm, tabi dayanamayıp hemen yanına gitmek için dönüyordum ki benim ona yaklaşmamdan korkunca önündeki yemeği komple bırakıp kaçmasın diye önce durdum sonra da yavaş yavaş ondan uzaklaşayım dedim. Tam o anda yaşlı bir adam "defol buradan, sizin yüzünüzden onlar böyle korkak, bir rahat bırak yemeğini yesin, onu korkutuyorsun" diye bana bağırmaya başladı ama ne bağırma herkes şok oldu. Yolda yürüyenler bile yanıma gelmeye başlamışlardı ki liseli olduğunu düşündüğüm biri adam beni tartaklayacak diye korktuğu için omzundaki çantasını bile indirip gelmeye başlamıştı. Adama "beyfendi yavruyu asıl siz bağırarak ve ani hareket ederek korkutuyorsunuz. Biraz sakin olun, sizin aksinize onu rahatsız edecek değilim" diyip bir adım daha uzaklaştım ki "defol buradan" diye daha yüksek bağırdı. Adamın sorunları olduğuna emin oldum zaten o anda. Birkaç genç kız ne olduğunu sorup sonradan "deli midir nedir, geçmiş olsun" diyerek yanım ayrıldı. O liseli gencimiz de "abla vuracak sandım sana, iyisin dimi" diyerek durumumu sordu. Benim bir şeyimin olmadığını ama adamın ciddi sorunları olduğunu düşündüğümü söyledim güldük geçtik. Her türlü problemli insanla karşılaşmaktan bir türlü kurtulamıyorum. Sanırım bu konuda tam bir mıknatısım...
