Daha çocuğu reddedeli bir hafta anca oldu ama değere bindi resmen. Kimsenin ilgilenmediği çocuğun kısmeti ben onu reddedince açıldı. Bir göz süzmeler, kur yapmalar falan anlamıyorum nasıl oldu bu bir anda. Hani arada diyorum kendime "aslında bunlar hep vardı ama çocuk şimdi seninle ilgilenmiyor ondan fark ediyorsun" falan diye ama kafam biraz bozuk. Coolluğumdan ödün vermeden hareket ediyorum belki ama içim içimi yiyor önceden suratına bakmadığı, gerekmediği sürece konuşmadığı kişilerle nasıl konuşup ediyor. Şımarıklığımı bu noktada görüyorum tabi ama bir insan bitireceğini söylediğinde bu kadar hızlı nasıl bitiyor ya? Ben şimdi çocuğun tekini koluma taksam gelsem hiç mi bir sinirlenme, kıskanma olmayacak onda? Olması gerekiyor bence... Benim içimi az da olsa cıslatabiliyorken onda da bir şeyler olmalı. Bu biraz aşk gibi görünüyor belki size ama ben tamamen şımarıklığım olduğunu hissediyorum. İlgiyi gördüm ettim götüm kalktı ama vazgeçilmez biri olmadığımı fark ettiğim için gururum kırıldı, şımarıklık yapıyorum. Böyle bir şey ilk defa başıma geliyor ki sırf bu şımarıklığım yüzünden o çocukla oynamayacağım! Mine'ye durumu anlattım kız şok geçirdi, Defne'ye anlattım aynı şekilde tepki verdi ki onlara da bir şey diyemiyorum çünkü ben de şaşkınım. Bu çocuk benim bütün düzenimi alt üst etti resmen. Bazen acaba bu uyguladığı bir taktik mi benim ilgimi çekmek için diyorum daha sonra beynim "Cha saçmalıyorsun!" diyip beni sustuyor. Bir ara kendime "senin önceki bütün odunluklarının acısı çıkıyor Cha. Sen kimi bu şekilde hemen sildiysen o da seni onların intikamı için siliyor" diyorum ki ben önceden yaptığıma göre o da yapabilir. Tek sorun içimde bir yerin ısrarla "hayır canım ne münasebet! Yapamaz tabi!" demesi. Nevrim döndü arkadaşlar, zaten yoğunluk yüzünden fiziksel bir yorgunluk çekiyorum bir de beynim onun yüzünden yanıyor...
