Çocuklarına karşı aşırı bir koruma ve kontrol altında tutma dürtüsü olan bir annem var. Tabi her annede vardır bu dürtü de benimki bir süre önceye kadar hepimizi kaçırtacak düzeydeydi ki kaçtık da. Şimdi birkaç yıldır evde tek başına kalarak kendini tedavi eden annem bu sürece baya bi alışmış olacak ki ayağımın iyileşmesinin 3.günü "ee planın falan yok mu? Bugün de mi evdesin?" diye sordu. Kimseyle konuşmayıp bir plana aranarak dahil edilmediğim için evde olduğumu söyleyince "sıkılmadın mı evde" diye sordu bu seferde. Tabi ben mesajı aldım o ayrı mesele. Kadın resmen üstü kapalı bir şekilde "kovmak gibi olmasın ama gitsene sen biraz" dedi bana. Tabi ki de ben annesinin sözünden çıkmayan biri olduğum için soluğu ablamın evinde aldım. Zaten çağırıyordu diye de kendimi avuttum. Hoş tabi arada Mine'ye de gittim ama tek gececik kaldım orada, malum kız ailesiyle yaşıyor. Anne evimdeki asalak hayatımın yanında bir de ablamın evinde ondan çok zaman geçirdiğimi söylemem lazım. Kadın bütün gün evde değil hatta kocası bile kendisinden önce eve geliyor ama hala bana "cha, ablacım sen neden hiç bize gelmiyorsun? Evlenmeden önce çıkmazdın evimizden" diyor. O zamanlar okuduğu için daha çok ilgilenebilirdi benimle ama şimdi yüzünü gören cennetlik. Bütün gün evi toparlayıp gelmesini bekliyorum yetmiyor eniştem geliyor onunla yemek hazırlayıp sohbet ediyoruz sonra ablam geliyor. Eve gelir gelmez zaten makaleleriyle ya da çevirileriyle ilgileniyor derken ben yine yalnız kalıyorum. Hal böyle olunca daha az gidiyorum tabi. Hayır enişteme üzülüyorum, adam sevgililik döneminde katlandı bunlara yetmedi evlendi hala katlanıyor. Hem ideal çiftim hem de olmaktan korktuğum çift kendileri. En azından onlarla -fırsat bulurlarsa- zaman geçirmek eğlenceli de anne dırdırından sonra çok güzel deşarj olmamı sağlıyorlar.
Bugün eve dönerken liseli bir çocuk durakta arkadaşına "olum bitti diyorum, terk edildim var mı ötesi? Böyle acı olmaz..." diye hem kıza küfürler ettiği hem de ayrılmaktan nasıl canı yandığına dair bir konuşma yapıyordu. Tabi işsiz güçsüz biri olarak durdum onları dinledim. Nasıl katlanılmaz, nasıl dayanılmaz... Ulan ergen herif o da dert mi diye kafasına bir tane vurmak istedim. Daha sonra aklıma Umut Sarıkaya'nın aşağıdaki karikatürü aklıma gelince kendi kendime güldüm. Çocuğa gidip söylediğimde anlayacağını bilsem daha çok eğlenirdim belki ama anlamazdı kesin dediğimi diye kendi kendime içimden güldüm geçtim.
