Boş boş beklerken

Yakın arkadaşlarımdan birinin cuma akşam "sana ihtiyacım var" demesiyle aldım sırt çantamı 3 saatlik yolu onun için gittim. Annemin yanına gitmemişken -özlediğini söylediği halde- onun yanına gitmem biraz absürd oldu ama durumun bu kadar kötü olduğunu bilmiyordum. Aslında ilk ailevi bir sıkıntı olduğunu düşünmüştüm ama işle ilgili bir şeymiş. Özel sektör ve onun sıkıntıları işte... Özel sektörün bu şekilde olduğunu ve olmaya devam edeceğini ona sürekli söylüyorum ama etkilediği söylenemez ki zaten su an sızmış bir şekilde karşımda yatıyor... İçki konusunda o kadar güçlü olmadığını biliyorduk ikimiz de ama sanırım ihtiyacı olduğunu düşündüm çünkü su an fazlasıyla olay çıkarıp sızdı. Biraz kendine gelmesini beklerken de blogdan uzak kalmayayım dedim tabi. 

İnsanlar çok sinir bozucu olabiliyor. Arkadaşım patronunu anlatırken ya da  üstlerini oldukça sinirlendim ama ona bir şey söyleyemediğim bir gerçek. Hayır ne söyleyebilirim ki? İşten ayrılsa başka bir yere girse yine aynı şey söz konusu. 

Hayatım boyunca tanımadığım insanlarla bu kadar muhattap olmamıştım diyebilirim. Farklı bir şehirde olduğum için bir bilgim de yok nereye gidebilirim diye. Aslında tedirginim diyebilirim çünkü ailesi "nerede kaldın" dediği takdirde hiçbir şey diyemem. Tuvalette desem bir dert telefonu açmasam ayrı bir dert. Kendim nerede kalacağım da bir dert hatta. Hadi onunla eve gitmedim diyelim ne bok yiyeceğim sokakta? Su an her şey belirsiz. Buraya gelmeden önce hayatımın ilk mini otostopunu çektim. Bir sıkıntı olmadı ve sanırım bir daha yapmamda bir sıkıntı yok ama ailemin yanına döndüğümde yapamam kesin. Büyük sehirde sıkıntılar da büyük oluyor malum. -otostopla şehir dışına çıkmadım belki ama sehir içinde tanımadığım 2 adamın içinde olduğu bir araca binip otogara gitmem de bir otostop bence-

Kahvaltıyla duruyorum arkadaşlar. Boş mideye kaç bira gitti saymadım ki hesabı istemeye korkuyorum diyebilirim. Barmen çocuk çok iyiymiş ama onu anladım hoş sohbet oldu onunla baya konuş konuş. E insanın boş birkaç saati olunca böyle oluyor tabi. Postu yazmaya başlayalı 1 saat oldu yalnız ve bu 1 saat içerisinde uyuyan arkadaşımın başında beklemek dışında bir şey yapmadım. Yalnız ses yüzünden başım ağrımaya başladı artık. 

Barmen çocuğa gidecek yerim olmadığını söylediğimde suratındaki panik görülmeye değerdi doğrusu. Bir de çözüm üretmeye çalışması derken alıp içime sokacaktım ne kadar tatlısın sen diye.
-çocuk diyorum ama adamdı aslında, aramızda rahat bir 10-12 yaş vardı ki kendinden anlattığı şeyleri düşününce evet büyüktü yaşı. Konuşurken benim yaşım ona şaşırtıcı gelmişti keşke onunkini de sorsaydım-

...

Evet arkadaşın evindeyim su an. Panik insana neler yaptırıyor şaşıyorum doğrusu. Arkadaşım 10 saniye önce ayakta zor dururken eve girdiğimiz saniye hiçbir şey yokmuş gibi davranmaya başladı. Hoş odaya girip kapıyı kapattığım an yatağa düşüp mide bulantısıyla uyumaya çalışmaya devam etti ama o kadar olsun dimi ama. -ben de pek farklı değilim gibi aslında çünkü biraz ekmek biraz su ve yastığa başımı koyduğum gibi  uyumuşum-


Edit: Yazı düzenlemesi 05:23 - 03.03.2015