Kim demiş aileyle tatil olur diye

Bayramdan sonra annemin yazlığa gitmek için dayanma süresi sadece 1 hafta oldu. Sonra kalkıp geldik her yaz kaçma şansı sunulmayan yazlığa. Koca evde annem ve ben olsak belki kaçması kolay ve katlanılabilir bir yer olurdu burası ama yengelerim ve kuzenlerimin de içinde olduğu şu ortamdan pek memnun olduğum söylenemez. Gelecek için olan belirsizliğim bir kenara bir de şurada birkaç ay öncesine kadar kimseye hesap vermeden tek başına yaşayan ben şimdi bana karışma yetkisi olmayan kişilerin bana karışmalarıyla uğraşıyorum. Bildiğimi okuması sıkıntı değil ama iş bahanesiyle sadece hafta sonu yanımıza gelebilen abim yüzünden yalnız hissediyorum. Kuzenlerimle az çok iyiyimdir, bir çoğu elimde büyümüş ya da birlikte büyümüş olmamıza rağmen daha önce söylediğim gibi elimde büyüyen tayfa biraz mesafeli davranıyor bana. Yaz bitene kadar bunun üstesinden gelecek olduğuma inansam da neredeyse birlikte büyüdüğüm kısımda değişimler var. Ergenliğin verdiği öz güvenden midir emin değilim iki kuzenim var ki beni deli ediyorlar (7-8 yaş civarı küçükler benden sesleri çatlak hep). Biri ben varım diye denize gitmez diğeri "bunu bunu böyle yapacaksın" şeklinde bana emirler vermeye çalışır. Anlamış değilim bu çocuklar nasıl böyle oldu.
Eskiden yazlığa gelmeyi severdim çünkü benden bir yaş küçük kuzenim bir anda kapanmaya karar verip yaşamını ona göre değiştirmemişti ya da abim çalışmıyor, bütün yazı bizimle geçiriyordu. Akşamın bir saati arabayla merkeze inip tatil yapmaya gelmiş akranlarla sabaha kadar sahilde oturuyor çok güzel eğleniyorduk o zamanlar ama şimdi o günlerin üzerinden yeller esiyor. Benim sanırım sosyalleşme zamanım geldi ama şu ev içinde kimseye "ben merkeze gidiyorum" diyemem akşam saatinde. Ehliyetim olsa araba kaçırırdım belki ama o da yok. Resmen yalnızlıktan ölüp gideceğim şu dağ başında. Bu hafta sonu abim geldiğinde onunla gideyim eve diye yol yapmaya çalıştım bu sefer de "hep gidiyorsun zaten, senin yüzünü görebildiğim mi var? Annen değil miyim ben neden benimle duramıyorsun?" diye hayatımda duyduğum en saçma savunmayla karşı karşıya kalıyorum. Anlayacağınız eve de dönemiyorum!
İşin en kötü kısmı nedir biliyor musunuz? Burada internet yok ve telefonumdaki 2gbı sanırım ilk defa bitireceğim.

Önceden iyiydim de şimdi mi kötü oldum?

Son zamanlarda evde oldukça sıkıldığım bir gerçek. Arkadaşlarımın bir kısmının çalışması, oruç tutması vb sebeplerle benimle ilgilenmemeleri de bunun sebeplerinden biri. Normalde eve dönmem için binbir sebep sunan insanlar şimdi çil yavrusu gibi dağıldı resmen. Hayır kızamıyorum da hiçbirine çünkü haklılar. Adam zaten sabahın 3ünden akşamın 9una kadar hiçbir şey yiyip içemiyor ben neden kaldırıp bütün gün gezdireyim onu. Ya da çalışanı edeni var, işi mi bıraksın adam benim zevkim için? Neyse işte sonuç olarak tam zamanlı ev kadını oldum. Yakındır ben de annem gibi öğlenleri mevlite falan katılırım sosyalleşmek için. 

Bugün yürüyüş yapma kararı aldım kendi kendime ama tam evden çıkarken kadın (annem) kafama terliği geçirecekti. Evden gizli gizli kaçıyorum sanmış akşam misafir olduğu için. Oysa benim kafamda birkaç tur atıp eve geri dönmek vardı. Neyse dedim yardım edeyim şimdi her gün silip süpürdüğüm evde kusur bulmuştur diye. Önce toz aldım sonra süpürdüm ve sildim yerleri derken annem hızını alamadı bir de kapıları sildirmeye kalktı. O noktada durdurabildim kendisini tabi de yine de bir kavga kıyamet "bu yaşımda kollarım ağrıyor bana mı sildireceksin" diye ajitasyon bile yaptı ama yemedi, silmedim. Hem kapı silmek nedir ya? Bir cam bir de duvar/kapı silmek asla kabul edemediğim temizlik türlerinden. İşte bu kadar kadrolu ev kızı hallerimden sonra anneme akşama kimin geleceğini sormayı akıl ettim ve öğrendim ki daha birkaç ay önce şu yazımda bahsettiğim "aile büyükleri" geliyormuş. Kadının suratına öyle bir baktım ki ne akşama dair başka bir iş verdi bana ne de konuştu. Biliyor çünkü konuşursa kavga ederiz. 

Akşam ise düşündüğümden iyi geçti. 20 kişilik kocaman bir topluluk olunca çocuklar ve büyükler olarak masalar bir noktada ayrıldı. 22 yaşında ben de 5-17 yaş arası çocukların arasına girip onlarla yiyip içtim. Ha bir de ev sahibi olarak o masaya getir götür yaptım. Beni tek rahatsız eden nokta ortanca dayımın küçük çocukları (5-14 yaş aralığındalar) bana karşı fazlasıyla soğuklardı. Akşamın sonuna doğru tekrar aramızı düzeltsem de özellikle benimle olmayı çok isteyen kız yanıma çekinerek geldi sürekli. Sanırım babasından "cha'yla fazla yanyana durma" diye bir uyarı gelmiş. Bir ara bütün kızları alıp kendi odama geçtim kız dibimden ayrılmadı tekrar salona geçene kadar. Sanırım hepsinin ahlakını bozacağımdan korkuyorlar. Ablama da aynı şekilde bir tutum sergiliyorlardı ki o ve çocuklar... Fazla uzak kavramlar oldukları için o üzerinde pek durmadı. Merak ediyorum ortanca dayımın yaptığı bu davranış ne kadar doğru? Elimde büyüyen kuzenlerimin babalarının yanında benim yanıma gelmeye çekinmeleri, benimle olmalarının yanlışmış gibi düşündürülmeleri falan doğru mu? Anne baba daha iyisini bilir çocuklar için deniyor tamam da elimde büyürlerken ve sabahın 4ünde diğer çocuklar uyuyor onları yalnız bırakırsak korkarlar diyerek beni yatağımdan kaldırıp onların başına dikerken iyi kuzen/ablayım da annemi savundum diye mi kötü, terbiyesiz oldum? O kısmı keşke bana bir açıklasalardı.