Ders verdiğim ilkokul bebelerinin birinin 96'lı bir abisi var ve geçen onunla minik bir sohbet ettik. Çocuğun bana hafif bir meyli var ama benim ciddiye aldığım pek söylenemez neyse, biz oturup sohbet ederken o bir anda görüp geçirmiş olduğundan falan bahsetmeye başladı. Hatta kurduğu cümlelerden biri "kaç kız geldi geçti hayatımdan, artık düzenli bir hayatım olsun istiyorum. Hatta baba olmak istiyorum, evlenebileceğim bir kız bulsam..." gibi bir şeydi. Tam bu olmasa bile demek istediğimi anladınız bence. 96'lıları eziyorum gibi bir şey düşünülmesin tabi -şunun şurasında ben de 93'lüyüm- ama daha 20 yaşına girmemiş bir çocuğun "ben yaşayacağımı yaşadım" tiplerine girmesi bana fazlasıyla komik geldi. Bir de baba olmak istemesi ayrı bir nokta tabi. "E okul, iş falan bunlar ne alemde ki bir de çocuktan bahsediyorsun" diye sordum o da hemen " onlar halledilir şeyler, zor kısım evlenmek" dedi. Şimdi çocuğun suratına kahkaha atıcam atamıyorum ama söylediklerine o kadar inanıyor ki gülmemek elde değil. "E o kadar kız geçti demek 'elinden' ne diye birine evlenme teklif etmedin?" diye sordum çünkü konuyu ciddiyet içerisinde tutmak benim için çok zordu. "Hepsi kaşar be Cha, çıkmadı ki karşıma düzgünü. Var birkaç kız da işte onlar biraz zor" dedi bir de içli içli annesinin verdiği çayı içerken. Üniversite için dershaneye gidiyorsun, annenin sözünden çıkmıyorsun bir de evlenmek istiyorum diyorsun dedim içimden hep. Kız olsa kocaya kaçarmış bu çocuk belli. O anlamsız sohbeti düşündükçe gülüyorum ama. 20 yaşında "yaşayacağını yaşamak" nedir ya? Semtteki bütün kızların ekmeğini yemişmiş bir de, bakın yine gülmek istiyorum...
