Demek isteyince oluyormuş

Daha önce Ece ve alkol probleminin beni ne kadar bezdirdiğini şurada yazıp gerekirse artık onunla arkadaşlığımı sonlandıracağımdan bahsetmiştim. Hatta o yazıyı yazdıktan kısa bir süre sonra onun ayık olduğu bir an yakalayıp (henüz ayık demek daha doğru çünkü ben konuştuğum halde o hiçbir şey söylememişim gibi içmeye devam etmişti) onunla ciddi ciddi konuşup böyle devam edersen ben yokum demiştim. O günkü o halinden sonra da beni ciddiye almadığını düşünüp son kez arkasını topladıktan sonra da bir daha ne yazdım ne de ona cevap verdim, hayatımdan çıkardım yani. Dün de artık dayanamamış olacak ki aradı ve çıkalım mı dedi. İstemiyorum dedim doğal olarak çünkü kendim yeterince iyi bir psikolojide değilken bir de onun o kendini kaybetmiş hallerini ve konuşmalarını çekemezdim. Önce tamam dedi başka zaman görüşürüz o zaman diye sonra da aradan birkaç saat geçtikten sonra yazdı lütfen çıkalım diye. Yine lanet olası vicdanım yüzünden kabul ettim ve akşam buluştuk her zaman gittiğimiz yerde. Onunla zaten başka bir yere gidemiyorum çünkü git gel çalışanlarla iyi muhabbeti kurduk ve çalışanlar Ece'yi toplamamda hep yardımları dokunuyor. İki ayın ardından gidince çalışanlar bir şaşırdı "vaayyy cha sen artık buraya gelmezsin sanıyorduk" falan laf atmaya başladılar ben de "o nerden çıktı ki" diyip güldüm ettim onlarla Ece gelene kadar. Öğrendim ki Ece ben onunla orada o konuşmayı yaptığımdan beri gitse de alkol almıyormuş. Daha doğrusu bir kere almış ağlamış ağlamış içini dökmüş ondan sonra daha içmemiş. Şaşırdım doğrusu ben onunla o konuşmayı yaparken bile içmeye devam ederken daha sonra bir şeyler kafasına dank etti demek. Çalışan arkadaşlar bunu söyledikten sonra deneme amaçlı bütün gece oturduğumuz yerde ben içsem de o hiçbir şekilde alkol tüketmedi. Aslında "canım çekti" diyerek benimkinden alır diye düşünmüştüm ama onu bile yapmadı. Sadece karşılıklı eski günlerdeki gibi sohbet ettik ve hala içinde tuttuğu sorunlardan onun kafası ayıkken bahsettik. Eski bencilliğini yapıp sadece ondan bile bahsetmedik hem de. Artık kullanmayacağını söyledi, zaten benimki bağımlılık değildi sorunları düşünmememi sağladığı için içiyordum diye anlattı daha önce defalarca anlattığı gibi. Çevresindeki insanları kaybetmekten bıktığı için benim de gitmemi istemediğinden bahsetti ve bir daha onun arkasını toplamam gerekmeyeceğine garanti verdi. Hemen inanmak gibi bir şey yapmayacak olsam da şans vereceğimi söyledim. Bakalım gerçekten ne kadar gidecek bu kararı. Eskiyi düşünüyorum da ne güzel söylediği söze inanabiliyordum. Bir de şimdi sözüne güvenmiyorum o ayrı bir mesele bir de test ediyorum, inanmak için süresi belli olmayan bir zaman dilimi araya koyuyorum. Ne iyi arkadaş olduk biz böyle ya hayranım şuan ikimize. 

Gerçekten akıl yaşta değil, baştaymış

Alkol ne zamandan beri her şeyi çözmenin bir yolu oldu merak ediyorum. Uzun zamandır tanıdığım ama yaklaşık 2 yıldır samimi olduğum Ece diye bir arkadaşım var. Kendisi benden ne kadar büyük olsa da hiçbir davranışıyla bunu göstermiyor ve aksine ergenliğine yeni girmiş bir genç kızmış gibi davranıyor. Son zamanlardaki yeni gayesi de içmek. Sürekli ama sürekli içmek hem de. Alkole dayanıklı mı? Hayır kesinlikle değil 3-4 bira sonra davranışları oldukça saçmalıyor ve ne konuşacağını bilmiyor. Hatta bir keresinde tanımadığı bir çocukla aramı yapmaya çalışıp telefon numaramı da verdikten sonra bir süre onunla uğraşmak zorunda kalmıştım. Anlayacağınız çekilir dert gibi değil aslında kendisi. Son zamanlarda sıkıntısı da aslında her evde olan aile sorunları ve arkadaşları. Ben ailesiyle mükemmel geçinen biri değilim ki yazılarımı az çok okuyan biri sürekli bir tartışma halinde olduğumu bilir. Neyse, kimse mükemmel değildir ama o sürekli "ben bu yaşımda bu sorumlulukları almak zorunda mıyım? Ben neden onların problemleriyle uğraşmak zorundayım" diyip duruyor. Ona en başta 26 yaşında bir birey olarak sıkıntılarında annesinin yanında durabileceğini, artık çocuk olmadığını söyledim ama "sen anlamıyorsun beni" lafıyla susturuldum. Bir kere söyleyip anlatamadıktan sonra da anlatmaktan vazgeçtim çünkü her ne söylersem söyleyeyim kendisini haklı görüyor. Şimdi sinirlenmiş olmamdaki sebepse iş yerinden 2-3 kişiyi ikna edip çıkmışlar yine içmeye ve beni arayıp "bak sen yanıma gelmiyorsun ama ben çıkacak birilerini bulabiliyorum" diyor. Bir de üstüne binbir türlü trip atıyor "başkası çağırsa gidersin yanına bana gelmiyorsun" diye. Bu kadar içmesi mi beni bıktırdı yoksa ergenliği mi bilmiyorum ama hiç içimden gelmiyor artık o çağırdığında gitmek. İnsan arkadaşının zor anında yanında olur, tamam ama söylediğim hiçbir şeyi dinlemezken ona nasıl yardım edebilirim ki? İçer, kusar, uyur Cha da arkasını toplar. Sarhoşken sırnaşıp sarılıp "kimse senin kadar yanımda durmuyor, beni yargılamadan yanımda duran tek kişisin" diyor ama benim de sınırlarımı o kadar zorluyor ki çıkıp gitmek istiyorum hayatından. Onunla bunu konuşmayı denedim, "alkol sorunlarını çözmüyor ve sen yaşının gerektirdiği gibi davranmıyorsun" dedim "beni de boğuyorsun son zamanlarda artık kendine gelmen lazım" dedim ama hala aynı şekilde devam ediyor. Bu kızın ne zaman büyüyeceğini büyük bir merakla bekliyorum. İçme alışkanlığını edinmeden önce gayet iyiydik umarım daha fazla çocuklaşmadan büyüdüğünü anlar ve kendini ona göre düzeltmeye başlar çünkü benim onun için yapabileceğim hiçbir şey yok. Anca sarhoşken birinin onu alıp götürmemesine yararım o kadar. Bir de yakınma ve ağlama duvarıyım tabi... Umursamaz bir insan olduğum halde beni yorabiliyorlar ya hayret ediyorum bazı insanlara.