Lise sondan itibaren süre gelen sağlıksız hayat tarzımı son iki aydır geride bırakmış durumdayım. Okul zamanı yavaş yavaş aldığım hatta okul bittikten sonra da çok hızlı bir şekilde almaya devam ettiğim kiloları yavaş yavaş verip eski sağlıklı hallerime dönme hedefindeyim. Aslında hiçbir zaman o kadar sağlıklı biri olmadım çünkü her zaman eksik vitaminlerim, yüzlerce takviye almama rağmen düzelmeyen değerlerim vardı. Şimdi ise sadece kilo bazlı değil komple kendim için daha sağlıklı olmaya çalışıyorum. Aslında beni buna ikna eden şeylerden biri ilkokulda gittiğim yüzme kursunda kendi sınıfımızın yaptığı yarışta birinci olmam ve bana yalandan verilen minik madalyayı bulmam oldu. Daha sonrası zaten çorap söküğü gibi geldi denebilir çünkü okuldan çok spora zaman ayırdığım bir dönem vardı ki hem basketbol hem de yüzmeyi bir arada götürmeye çalıştığım ağır ama çok eğlenceli zamanlarda çok mutluydum ben. Daha sonra aklıma geçen sene hamlayan vücuduma azıcık yüklenip koştuğumda kramplarım, yerimden kalkamayacak hale gelmelerim geldi. Bu iki ayım da spora alışma zamanımla geçti ama artık her şey bir rutine oturdu diyebilirim. Ne hemen nefesim kesiliyor, ne uykularım yetmiyor diye yakınıyorum ne de tembellik ediyorum -yani tembellik ediyorum tabi ama eskisi gibi değil-. Yiyeceğime de dikkat edebilsem spor gibi çok daha iyi olacak ama yemek yemeyi unutuyorum bazen oturduğum yerde. Ya da gerçekten yorgun oluyorum ve "yemeğe hiç gerek yok ben en iyisi uyuyayım" diyorum. Yani onu da oturtsam her şey çok güzel olacak. Bu arada spor hocamdan şikayetçiyim ama bunu kimseye dile getiremiyorum. Spora abimle gidiyorum ve abim hocamdan kaynaklı rahatsız olduğumu azıcık sezse olay çıkar. Adam o kadar büyük ki abim elinde kalır hem. Hocaya dokunmalarını azaltmasını bazı durumların gerçekten rahatsız ettiğini söyledim ama yüzsüz bir şekilde "Cha'cığım dokunmadan nasıl doğru pozisyona sokacağım seni?" dedi ve güldü. Hocayı değiştirmeyi istedim ama öteki iki hoca o kadar dolu ki programda bana yer açmaları biraz zor olacak diye zorlamadım. Hayır işin sinir kısmı omuzlarımı düzelttikten sonra elinin kuyruk sokumuma kadar inip orada bir süre kalması, talimatları arkadan gelip kulağıma söylemesi falan. Basıcam tokadı aslında anlayacak bu tür şeylerin beni tahrik etmediğini ama yakındır yapmam. Üç aylık para vermemiş olsam salonu bile değiştirirdim ama kalmış şurada son bir ayım dişimi sıkıyorum. En başta gerçekten yardım için dokunduğunu sandığım için kendimden bile tiksindim bir ara ama yok, onun ayıbı için kendimi kesinlikle suçlamayı düşünmüyorum. En azından yalnız kalacağımız bir ortam olmuyor da saçmalıkları sinirimi daha fazla bozmuyor. İlk başladığımızda abimle beni sevgili sanmış bir de adam. Laf arasında "sevgiliniz çok düşkün size sanırım" dediğinde keşke "abim o benim ya sevgilim yok benim" deme saflığında bulunmasaydım da sizli bizli olan konuşmamız hiç bozulmasaydı. Neyse en azından gerekirse başka salona yazılır bir şekilde kurtulurum o adamdan. Ya da abimsiz gittiğim bir gün (hoş o hiç olmadı henüz ama neyse) şikayet ederim hocamı. Ama spor önemli, ben yapıyorum diye herkesin yapmasını istiyorum bu ara. En azından akşam yürüyüşü şart!
